| تبليغات | X |
باسلام خدمت تمام دوستان و تبریک حلول ماه مبارک رمضان
آرزو قبولی طاعات تمام دوستان را خواهانم اتشاالله
خطبه 081-در نكوهش دنيا
(از سخنانى است كه امام (ع) در مذمت دنيا فرموده): چگونه توصيف كنم سرمنزلى را كه ابتداى آن سختى و مشقت است، و پايان آن فنا و نيستى، در حلال آن حساب است و در حرامش عقاب، ثروتمندش فريب مى خورد، و فقير و گدايش محزون مى گردد چه بسيار كسانى كه به دنبالش بدوند و به آن نرسند، و چه بسيار كسانى كه رهايش سازند و به آنها روى آورد، هر كس با چشم بصيرت و عبرت به آن بنگرد به او بصيرت و بينائى بخشد؟ و آن كس كه چشمش به دنبال آن و فريفته آن گردد از ديدن حقايق نابينايش كند!. سيد رضى مى گويد: اگر خوب در اين جمله امام (ع) (و من ابصر بها بصرته) (كسى كه با چشم بصيرت به آن بنگرد بينايش كند) تامل شود، در آن معنى شگفت آور و مقصود ژرفى يافت خواهد شد كه به پايانش نتوان رسيد مخصوصا اگر جمله (من ابصر اليها اعمته)، (كسى كه منتهى آرزوى خود را دنيا قرار دهد كورش خواهد كرد) كنار جمله بالا گذارده شود، در اين صورت به خوبى فرق واضحى بين آن دو يافت خواهد شد، فرقى روشن، شگفت انگيز و آشكار!
سوز دل
ايهاالناس در اين شهر مرا کاري هست دلبر حوروشي گم شده دلداري هست
نزنيد ازره کين سنگ جفا بر سر من که مرا سوز دل و آه شررباري هست
من غريبم ز ره مهر نشانم بدهيد گر شما را خبر از خانه ي خماري هست
سينه ام را بشکافيد و دلم شاد کنيد کاندر اين کنج قفس مرغ گرفتاري هست
اي صبا رو توبه آن روح روانم برگو که تو را عاشق يکرنگ و وفاداري هست
اي طبيبي که بهر درد شفا مي بخشي کنج ميخانه تو را غمزده بيماري هست
گر تو را با من ژوليده سروکاري نيست من دل سوخته را با تو سروکاري هست
