عيب رندان مکن ای زاهد پاکيزه سرشت

                                                          که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نيکم و گر بد تو برو خود را باش

                                                     هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب يارند چه هشيار و چه مست

                                             همه جا خانه عشق است چه مسجد چه کنشت

سر تسليم من و خشت در ميکده‌ها

                                                  مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت

نااميدم مکن از سابقه لطف ازل

                                    تو پس پرده چه دانی که که خوب است و که زشت

نه من از پرده تقوا به درافتادم و بس

                                                              پدرم نيز بهشت ابد از دست بهشت

                          حافظا روز اجل گر به کف آری جامی